zondag 3 januari 2016

Mijn reis naar India en Nepal

Mijn reis begint 10 januari 2016. Ik land in Delhi, hoofdstad van India en verblijf een aantal dagen in het gastverblijf van mijn chauffeur en gids Rattan.  Samen gaan we op weg om een aantal projecten te bezoeken  in India en Nepal. Het wordt een ontdekkingsreis die zich doorheen de tijd zal ontvouwen en duidelijkheid geven. Iets wat de Indiërs in zich dragen, don't worry, no problem, be happy.  Ik vertrek met weinig informatie en hoop dat ik me kan blijven verbinden met don't worry, be happy. Ik kijk alvast uit naar wat er op mijn pad komt.  Het wordt vast een avontuur met ups en downs maar heb het voornemen me vooral te richten op positieve mogelijkheden. Neem de raad mee van mijn zoon en schoonzoon, als het wat minder gaat, laat los en slaap er een nacht over en dan ziet het er weer heel anders uit. Ik vertrek alleen maar voel de steun van lieve mensen om me heen wat ik als een grote waarde en bron van energie met me meeneem. Het wordt vast een heel bijzondere ervaring en ik ben dankbaar voor deze mogelijkheid.

7 januari: ondertussen afscheid genomen op mijn werk en mijn eigen cliënten afgerond. Weer een stap dichterbij naar mijn reis. Valies bijna klaar. Kreeg de raad om warme kledij mee te nemen omdat het winter is.  Als ik naar de temperatuur vroeg kreeg ik te horen dat het s avonds tussen 15 en 25 graden was en overdag 30. Ja in India is 15 graden koud. 😊
Nog twee dagen te gaan die ik graag met mijn familie doorbreng. Samen ontbijten wat altijd super leuk is. Familytime en dan ben ik klaar voor mijn reis. Ben soms verstelt dat het nu echt gaat gebeuren, een verlangen dat ik in de wereld mag zetten.

10 januari: ik ben ondertussen in Wenen waar ik 4 uur verblijf voor mijn vlucht naar Delhi vertrekt. Wat tijd en ruimte om even iets neer te schrijven. De laatste 2 dagen waren nog heel intens. Een beetje onverwacht hebben we 2 dagen geleden onze lieve hond Foeki moeten laten inslapen. We wisten wel dat het eraan ging komen omdat hij al een tijdje kanker had. Toch was hij nog heel levendig tot 2 dagen geleden hij liet merken dat het genoeg geweest was. Hij leek te willen gaan als ik nog thuis was. Een moeilijke beslissing maar eentje die nodig was en nu ook wel ok voelt. De dag nadien heeft mijn gezin gelukkig voor de nodige afleiding kunnen zorgen en daar ben ik heel dankbaar voor. Toch was het vertrek best vreemd. Iedereen achter laten en alleen vertrekken. Mijn man op de luchthaven laten staan en het vliegtuig nemen naar een avontuur dat zich nog dient te ontvouwen. Even het gevoel waar begin ik aan maar toch weer rust en vertrouwen kunnen voelen. Van binnen zegt een stem, het is de weg die je nu moet gaan.
Ik ben dankbaar dat Peter mij deze kans geeft en dat hij voelt dat liefde durven loslaten is om de ander te laten groeien en zijn levensdroom waar te maken, iets wat hij mij nog snel in een berichtje liet weten. Dit raakt me tot tranen toe.
Ik kan al voelen dat deze reis bijzonder wordt. Het gaat me echt laten groeien. Ik ben over 4 maanden vast niet meer dezelfde. Een grote oefening zal zijn om me over te geven aan wat is......

11januari: ik verblijf nu in het gezin van mijn chauffeur en gids Rattan. Ik word er ontvangen als een koningin. Het gezin maakt echt tijd voor mij vrij. Wij westerse mensen zouden nooit zoveel tijd maken. Voelt echt goed om zo ontvangen te worden ondanks ik me soms schuldig voel omdat ik 'denk' teveel tijd van hen te nemen. Ingebouwde schuld dat typisch voor ons westerlingen is. Hier zijn ze gewoon blij dat ze je mogen ontvangen en is het een ingebouwde vorm van respect.
Net terug van bezoek aan een tempel waar steeds dezelfde korte woorden werden gezongen. Als je hierin meegaat voel je dat je denken op de achtergrond komt en je meer vreugde voelt. Best bijzonder als men zich hier voor openstelt.
Ondertussen besproken wat mij trip gaat worden. We hebben samen gekozen om onontgonnen gebied te bezoeken, dit te bekijken, vertrouwen te winnen en te voelen wat we hier zouden kunnen bijdrage aan welzijn voor de mensen.  Het worden voor ons heel sobere slaapplekken ver van luxe. Ik ben zelf benieuwd in welke mate ik dit aankan. Sta er zeker voor open maar voel ook wat angst op de achtergrond.  Ik heb heel wat vertrouwen in  Rattan maar weet ook dat ik zelf goed moet aangeven wat ik zelf aankan. Eigen grens bewaken wordt een oefening.
Morgen met de metro Delhi verkennen. Enkele dagen wennen aan het hectische India voor onze trip start.

12 januari: tweede zoon des huizen is vandaag jarig en wordt 18. Hij is ondertussen naar school. Gisteren avond hebben we met heel de familie enkele uren over het project dat we willen doen gepraat. Rattan zijn 2 zonen, zijn dochter, zijn zus, vrouw en ik waren aanwezig. Zo fijn om te voelen dat een heel gezin wil meedenken, voelen,zoeken,ervaren.... echt geen evidentie maar wel hier. Ik ben zelf ook heel open geweest in hoe ik dit zie: niet op de klassieke manier door mensen vanalles in materie te geven omdat dit maar een hulp is als een druppel op een hete plaat maar door mensen opnieuw te laten voelen dat ze ook waardevol zijn en een eigen kracht bezitten om iemand te zijn. Als ik dit vertelde leek dit zeker voor de kinderen de weg die we moeten gaan en zelfs de enige weg omdat ze al weten dat het andere niet werkt. Rattan en zijn vrouw waren snel mee. We weten absoluut niet wat het precies is wat we gaan doen maar we voelen wel allemaal dat er een grotere kracht is die ons leidt. We zien en voelen dat we de weg niet moeten bepalen, controleren, vasthouden maar net moeten loslaten en vertrouwen dat de weg zich wel ontvouwd. Het was laat in de avond toen we gingen slapen. Een super ervaring.
Vanmorgen kon ik al direct oefenen hoe ik iemand kan laten voelen dat zij iemand is die een kracht in haar draagt om zichzelf in de wereld te zetten. Het ging om de zus van Rattan, Manu die haar weg niet weet te vinden binnen het gezin. Ze is een mooie vrouw van 21, mooi van buiten maar ook mooi vanbinnen maar dit kan ze niet voelen omdat ze steeds verbinding maakt met de pijn en het verdriet dat ze in haar draagt, pijn  die er al is van haar kindertijd omdat ze niet mocht tonen dat ze best slim was en heel goed kon dansen. Na een heel gesprek heeft ze een schrift genomen en is ze voor de eerste keer in haar leven aan het neerschrijven wat ze echt voelt en wat ze zo graag in haar leven wil. Het idee zelf deed al een glimlach op haar gezicht verschijnen en ook op dat van mij. We neem haar mee in ons project zodat ze weer kan voelen hoe waardevol ze is. God, dit maakt me zo blij, wat een kans.
Wordt vervolgd. ...
13 januari: er gebeurt zoveel dat ik het haast niet in woorden kan vatten. Het verjaardagsfeestje van zoon Heera was een hele ervaring. Eerst samen met dochter en zus van Rattan naar de winkel voor kadootjes en chocolade cake, wat hun traditie is. Dan naar huis waar vrouw Parvati lekker aan het koken was. Er werd gestart met de chocolade cake met kaarsjes en het geven van de kadootjes. Het mooie was dat de jarige een kleinstukje van de cake eerst in moeders  mond diende te stoppen en zij in die van hem, dan vader en visa versa en zo kwam iedereen aan de beurt. Super leuk. Dan samen eten en eindigen ja,ja,ja met rijstpudding en ondertussen werd er met elkaar gepraat. Vader super fier op zijn 18 jarige zoon en verwoordt dit ook. Geen tv maar samen praten en genieten. Ik werd er echt stil van om dit te zien en te ervaren. De mensen hier zij zo rijk op dit gebied. Hier kunnen wij van leren.  Weer tot laat in de avond zitten praten en uitwisselen.
Vanmorgen wat langer geslapen. Parvati had ondertussen al weer haar heel huis gepoetst. Ze heeft een vast schema dat ze elke dag doet, eten maken, poetsen, de was doen met de hand, strijken, wat klein werk (plooien van ijzerdraadjes) wat ze kan verkopen en waar ze best fier op is, naar de markt voor inkopen en tussendoor wat tijd voor haar vriendinnen.
Voormiddag nog met Rattan besproken wat we allemaal kunnen doen en waar we precies naar toe gaan. We gaan 3 plaatsen bekijken en voelen waar we uiteindelijk gaan blijven. Manu zus van Rattan komt dan na. Ze is blij dat ze meekan  en ik ben blij dat ze mee wil. Ik geef toe, toch fijn dat ik niet alleen ben als Rattan weer naar huis gaat en ons achter laat.
Ik dacht vandaag iets af te spreken met mijn vorige taxichauffeur wat uiteindelijk niet is doorgegaan.  Het bleek het moment te zijn dat ik aandacht diende te schenken aan Parvati. Ze voelde haar niet happy en wou met mij hierover praten. Normaal ging ik naar de vorige taxichauffeur maar voelde dat ik bij haar moest zijn. Ze nodige me uit op haar dakterras en in het Hindi vertelde ze me wat ze voelde. Ik versta niet veel Hindi maar kon voelen wat ze nodig had. Een tasje Belgische koffie en een stukje Belgische chocolade en haar laten voelen hoe graag ik haar heb door te knuffelen en te zeggen dat ik haar heel erg bewonder. Dus heb ik dit voor haar gemaakt en samen genoten we van koffie en chocolade.  Haar vreugde die ontstond werd mijn vreugde.
God wat heb ik weer geleerd. Niet volgen wat je denkt dat je moet doen maar waar je echt nodig bent omdat je daar iets moois kan doen ontstaan wat zo waardevol is. Ik voel steeds meer hoe het leven zelf me vertelt waar ik moet zijn. Ik dien alleen heel goed aanwezig te zijn om de signalen op te pikken. Zo een waardevolle les wat me heel dankbaar maakt naar Parvati. Ik zie hoe dat kleine gebaar haar nu nog steeds happy laat voelen.
Tijdens het koken merk ik hoe rustig ze wordt. Alles rond haar verdwijnt. Geen zorgen maar genieten van het maken van eten. Zo mooi om te zien. Het roert in mezelf.....

16 januari : een tijdje geen mogelijkheid gehad om iets neer te schrijven.  Ondertussen weer zoveel ervaringen opgedaan.
Twee dagen geleden heel goed kunnen voelen dat wanneer ik niet respectvol ben ik dit diezelfde dag nog voorgeschoteld krijg. Het duurde een tijdje voor ik dit door had. In de metro op weg van CP terug naar de woonplaats van Rattan kneep iemand van de Indiërs in mijn billenkoek terwijl we (dochter,zus van Rattan en ik) opstarten.  Gemakkelijk om te doen omdat het super druk is op de metro. Ik heb me instinctief omgedraaid en iemand een lap verkocht. Ik weet niet of ik de juiste had. Deze draaide zich om en liet zijn gezicht niet meer zien. Ik was echt boos en geschockt en dacht die durft nogal. Nadat mijn boosheid op de achtergrond kwam, dacht ik na over dit voorval. Ik weet dat niets zomaar gebeurt zo waarom was me dit overkomen. Wat kan ik hiervan leren. Na een tijdje wist ik het en schaamde ik me voor mezelf. Ik had in CP een gesprek met iemand waarin ik absoluut  niet respectvol was. Ik had er een spelletje van gemaakt. Niet mooi van mezelf want hij verdiende dit niet. Na me een tijdje niet goed te hebben gevoeld om mijn eigen gedrag kon ik dit weer loslaten. Ik ben dankbaar dat ik het heb kunnen zien en neem deze les mee.
Dag nadien dus gisteren zijn we vertrokken om 9u30 voor een reis van 10 u waarvan ik geen idee heb waar ik terecht zal komen. De start was best spannend.  Manu wou al mee van bij de start terwijl Rattan wou dat ze thuis bleef tot wij iets hadden gevonden. Ze kwam stiekem voor het vertrek me vertellen dat ze mee wou omdat we eerst naar haar ouders gingen en zij hen wou zien. Ze vroeg me haar te helpen dit bij Rattan klaar te krijgen. En ja even erna stond ik daar tussen Rattan en zijn zus, in hun grote discussie.  Ik voelde hoe hij haar probeerde te overtuigen om wat naar zijn gevoel goed is, en hoe zij probeerde haar eigen keuze te maken vanuit wat haar blij maakt, iets wat ik haar had uitgelegd. Ze had dit heel goed begrepen en probeerde dit nu toe te passen.  Mooi om te zien en te ervaren en zeker om te zien dat ze er helemaal voor ging en bekwam wat ze wou. Dus vertrokken we met 3, ik heel blij.
Het was een lange reis waarin ik vooral ongerustheid bij Rattan voelde. Hij vertelde dat de plaats waar wij naar toe gingen zijn geboorteplaats was en ze daar een huis hebben in klei zonder badkamer en toilet en zonder elektriciteit.  Toilet dien je langs de weg te doen. Hij was erg ongerust of ik dit wel zou aankunnen. Manu was tevens ongerust. Het was aldus hun niets voor een Europese vrouw. Ik was niet echt ongerust maar voelde dat ik hun stress toch overnam. Is het echt zo erg? Ga ik het echt niet aankunnen. Iets inmiddels zei, als Manu dit kan moet ik dit toch ook kunnen. Dus ik bleef zeggen, geen hotel maar naar de familie.
We kwamen aan als het donker was. Toen ik het huis zag was ik meteen verkocht.  Stress helemaal weg. Sober maar zo een gezellig huis en  vriendelijke ontvangst.  Er werd direct gekookt rijst, linzen, groenten, en een soort brood. Ik vind dit super lekker. Na diner kreeg ik de enige aparte kamer die er was en een bed voor mezelf ondanks er 6 personen diende te slapen. Ik in een bed alleen en zij met een paar in bed en op de grond. Ik mocht me niet schuldig voelen omdat ze dit altijd zo doen. Niet zo gemakkelijk maar ik zag dat dit aanvaarden het beste was . Nog voor het slapen gaan naar het toilet langst de weg. Een fles water mee als je naar het groot toilet moet. Zo werkt dit hier. Ik kon het grappige ervan inzien en had hier uiteindelijk geen moeite mee. Het was donker niemand kon me zien.  Er werd me uitgelegd best als het donker is naar het groot toilet te gaan omdat dan niemand je ziet. Dus hier dien je wat controle over je darmen te hebben. Niet te geloven maar waar. Zo anders als bij ons maar ik heb me voorgenomen ik word een van hen zodat ik hun wereld helemaal leer kennen. Dus 's morgens om 6u opstaan en proberen naar het groot toilet te gaan. Ik moet er echt mee lachen. Niemand gaat dit geloven.
De dag start met lekkere thee en de mededeling datzelfde hier maar twee keer per dag eten. Rond de middag en 's avonds.  Ok, voor mij geen uitzondering ik volg dit ook. Mensen maken tijd voor mij, praten met mij, zitten tegen mij, vertellen over hun cultuur,  laten ongegeneerd een scheet, voelen aan mijn huid, familie komt langst om die vreemde dame te zien, een klein kind komt aan mijn gezicht voelen en is in het begin wat bang maar als ze merkt dat ik lief ben krijg ik een knuffel en begint ze te spelen, zoveel indrukken. Super. Ik moet nu gaan eten willen of niet, wordt dus vervolgd. Ik zet wat foto's op Facebook.
Nog even vertellen dat ze hier koken op een houtvuurtje in een klein bijgebouw. Na een tijdje in de keuken verbleven te hebben, ruik je helemaal naar rook maar zo gezellig. Mensen zijn verbaasd dat ik hun levensstandaard aankan en om de manier waarop ik naar hen kijk. Dit is wat ik geleerd heb, ook op mijn werk. Ik kijk niet naar de buitenkant maar wat erin zit. Ik kijk niet naar de vuiligheid maar naar de schoonheid van de mensen. Ik ben best fier op mezelf dat ik dit kan en zo mag zijn.

17 januari: ook gisteren weer een bijzondere dag ervaren. In de voormiddag op mijn blog gewerkt na een nachtje te hebben geslapen op een matras van hooguit 5 cm. Wat wennen maar het lukt wel. Voor de lunch hun dorpje gaan bezoeken. Het bestaat uit hooguit 20 huizen. Het ligt net aan de overkant van de straat van dit huis. Dit huis ligt wat apart en heeft geen elektriciteit ondanks dit al enkele keren werd aangevraagd. De elektriciteitspaal staat hier amper 10 meter vandaan. Al de anderen hebben dit wel. Ik kan werken op internet via de gsm van Rattan. Ik kan mij  tablet en gsm gelukkig opladen via twee powerbanks die ik mee heb. De mensen van het dorp tonen zich heel vriendelijk, geven een stoel maken thee en stellen heel wat vragen. Ik zie in hun ogen, wat doet die vrouw hier en wat doet zij samen met Rattan. Er wordt al snel gecheckt of ik ben getrouwd en ze verschieten te horen dat ik een oma ben. Ik laat wat foto's zien om wat vertrouwen te winnen. Ik zie dat ze dit super leuk vinden. Ik trek ook wat foto's van hen, de ene al wat meer verlegen dan de ander maar ik zie dat ze er wel van genieten. Zo wandelen we een klein 2 uur in het dorp en zie ik regelmatig mensen verschijnen die stiekem naar me komen kijken. Ik voel me de attractie van het dorp maar laat dit maar gebeuren. Het is een dorp waar men probeert een Christelijke gemeenschap op te richten. Er werd me ook snel gevraagd of ik in Jezus geloof. Toen bleek dat ik dit deed steeg mijn aanzien. Er heerst toch een bijzondere sfeertje wat ik niet echt kan achterhalen.  Eens terug heb ik een lang gesprek met Manu. Ze vertelt me dat in het dorp heel snel jaloezie heerst en mensen snel onder elkaar gaan praten. Kort gezegd, aan de buitenkant vriendelijk maar achter je rug ontstaan heel veel verhalen die helaas niet op waarheid zijn gebaseerd maar wat wel zo wordt gezien. Best moeilijk voor dit gezin. Mensen gunnen elkaar geen beter leven. Voor Manu en Rattan best moeilijk omdat, wat ze ook doen mensen steeds praten. Na gesprek met Manu naar de markt met Rattan om een matras te gaan halen. Ik heb deze nodig als we naar Napel gaan. Daar hebben we een huis maar met iets in. Weer een nieuwe uitdaging. Ik moet in de auto blijven zitten omdat hij dan van de prijs kan afdoen. Mijn huidskleur zorgt ervoor dat er meer moet betaald worden. Zo gaat dit hier. Hij vindt een prima matras,  iets dikker dan 5 cm en nog een extra dunne er boven op. Ik word langs alle kanten heel goed verzorgd. Dankjewel Rattan. Ik maak me dus ook geen zorgen, wat er ook is, ik kan altijd op hem rekenen. Onderweg naar huis heb ik een heel gesprek met hem. Hij vertelt zijn zorgen en dit zijn  er heel wat. Hij is de enige die geld verdiend en zorgt zo voor zijn gezin dat uit 5 mensen bestaat, en zij  ouderlijk gezin dat uit 4 mensen bestaat en vaak ook nog voor vrienden. Daarnaast is hij erg bezorgd om zij zus, hij wil niet dat zij in dezelfde omstandigheden terecht komt dan zijn ouders. En ziet hij vaak pijn en verdriet in de ogen van zijn vader. Ik merk dat Rattan zich hier heel wat zorgen over maakt tot hoofdpijn  toe. Hij zou zo graag hebben dat zijn vader eens echt zou kunnen praten en zijn hart luchten maar hij houdt zich in. Ik had dit al gemerkt omdat hij 's nachts vaak hoest, te veel inhouden waardoor het langs die weg eruit moet. Ik toon heel wat begrip voor zij  situatie en geef hem een pijnstiller voor zij  hoofdpijn  waar hij dankbaar om is. Tijdens het avondeten probeer ik wat luchtigheid te brengen met wat plagen en jokes wat me ook lukt. Rattan, Manu en ik zijn al snel heel erg aan het lachen. Rattan zijn  hoofdpijn is weg en hij doet goed mee met jokes en plagerig.  Ik zie zijn vader kijken en genieten van wat hij ziet. En ja na het avondeten begint hij te praten en stelt hij vragen. Hij begrijpt niet hoe ik in zijn huis kan overleven zonder elektriciteit, toilet en badkamer. Ik leg hem uit dat al die dingen voor mij niet zo belangrijk zijn maar wel wie mensen zijn. Ik geniet van hun vriendelijkheid en neem de rest er gewoon bij. Hij blijft verwonderd en is dankbaar dat ik in zijn huis ben en met alles omkan.  Daarna stelt hij vragen over zichzelf en hoopt hij van mij een antwoord te krijgen.  Ik voel dat hij heel wat vertrouwen in me heeft. Hij spreekt Hindi ik Engels en Rattan vertaalt. Het gesprek gaat steeds dieper en uiteindelijk legt hij zijn hart bloot, eindelijk. Ik vertel hem hoe ik naar de wereld kijk en wat hij zou kunnen doen om zijn eigen kracht weer te  vinden. Hij luistert heel geboeid en  vertelt ook te herkennen wat ik hem uitleg. Ik verschiet van mezelf en van wat ik hem allemaal vertel. Het zijn  dingen die ook voor mij zo herkenbaar zijn  en ik merk hoeveel ik leer voor mezelf door hem zijn proces uit te leggen. We praten weer tot laat in de nacht. Ik eindig door hem een dikke knuffel te geven en een kus op elke wang. Een simpel gebaar maar iets wat zoveel voor hem betekent. Hij is ontroerd. Rattan is zo  blij dat zijn vader eindelijk heeft kunnen spreken en nu voelt hoe hij voor zichzelf een verandering kan creëren.  Ik ga met een goed gevoel slapen, dankbaar dat ik iemand deze inzichten mocht geven. Bijna 24u als we gaan slapen. Om 6u word ik gewekt. Tijd om in het donker naar het toilet te gaan. Ja jaja,  sletsen aan een fles water mee en samen met Manu de weg op om wat verder langs de weg naar het toilet te gaan en daar zit ik dan op mijn hurken met wat verder Manu naast me een poging te doen om naar het groot toilet te gaan. Willen/moeten of niet het dient nu te gebeuren of ik heb een groot probleem. Blijven zitten tot het zover is. Ik zie opnieuw het gekke ervan en moet in mezelf lachen. Zie me hier zitten alle moeite van de wereld te doen om iets te fabriceren. Ben ik blij dat het me uiteindelijk gelukt is. Oef en nu maar hopen dat ik overdag niet moet. Dan terug je bed in om verder te slapen. Echt niet voor te stellen he.  's morgens tijd om te douchen. De douche buiten is gemaakt van stokken en doek, best ok alleen als ik erin ga rechtstaat kom ik er tot bijna aan mij  middel bovenuit. Mannen schieten in actie om het hoger te maken en na 15 minuten kan ik me douchen met twee emmers lauw water in een temperatuur van ongeveer 5 graden. Ik stap dapper in de douche en was me met lauw water. Ik moet er weer om lachen. Daarna doe ik mijn was en komt Rattan me vertellen dat dit niet op die manier dient te gebeuren. Ik moet hier zo om lachen en hij vraagt waarom. Ik vertel dat ik merk dat hij uit bezorgdheid zoveel voor mij wil doen door alles uit te leggen en tot zelfs van me over te nemen terwijl ik eigenlijk geen probleem heb. Ik ben best een flinke meid. Nu moet hij lachen. Hij kan het grappige ervan zien en we lachen nog heel hard als ik hem vertel hoe ik mijn toilettoestanden om 6u 's morgens  heb ervaren. Het maakt me blij hem zo vrolijk te zien. Na de douche kwam er een goeroe op bezoek die niet kon praten maar met zijn handen een heel verhaal vertelde. Iets van samen zijn geen geld en genieten. Ik kon me er wel in vinden. Ik heb in iedergeval een mooie foto van hem kunnen nemen. 


18 januari: hier ben ik weer zittend in de heerlijke zon om weer even wat te vertellen. Ik heb zonet kunnen genieten van een heerlijke parata (soort plat brood) met kleine kikkererwten.  Ik word hier goed verwend.  's morgens is het best koud. Ik zie mijn eigen adem en dat zegt genoeg he. Het valt voor mij wel mee, enkel mijn voeten zijn soms erg koud omdat ze hier binnen geen schoenen dragen maar dat neem ik er graag bij. Ook gisteren weer naar 2 kleine dorpjes gaan kijken. Het eerste was best een in hun normen welgesteld dorp. Ze hebben de nodige luxe, elektriciteit, toilet, badkamer en zelfs een gasvuur met 2 pitten. Ze zijn vriendelijk, ontvangen me in hun huis en bieden me water en chai thee aan. Ze praten onder elkaar waardoor ik niet echt kan deelnemen. Ik versta te weinig Hindi alhoewel ik elke dag wel wat leer. Regelmatig komen mensen binnen om naar mij te kijken. Ook hier ben ik een attratie en ontstaan er vragen of ik getrouwd ben. Ik laat de foto van Peter zien zodat ze dit geloven. Dit maakt het voor Rattan gemakkelijker om niet te veel achterklap te krijgen. Onvoorstelbaar hoeveel hier aan achterklap wordt gedaan. Ik ben blij dat Rattan zoveel als mogelijk zich hier niet teveel van aantrekt maar ik merk dat dit niet simpel is. Ik geef hem de geruststelling dat ik in ieder geval hier geen hinder van heb en het ook helemaal kan loslaten. Het is hun manier van leven en het zij zo. Het helpt Rattan om het zelf ook los te laten. De mensen die we bezoeken houden ervan als ik foto's van hen neem. Ze zijn mooi en kleurig gekleed. De vrouw des huizes draagt een mooie sari.  Ze maakt zelf kussens en laat ook fier zien wat ze aan truien heeft gemaakt. Best mooi werk en heel bruikbaar. We kunnen niet echt dit hele dorp bezoeken omdat er een bruiloft is en dus iemand thuis is. Ze zijn bijna allemaal naar het feest. We rijden door naar het volgende dorp waarbij ik al dadelijk zie en voel dat dit veel soberder is. Ondanks word ik ook hier heel vriendelijk ontvangen. Ik krijg een stoel en opnieuw het voorstel chai thee te drinken.  Dit houd ik even af omdat ik dit pas dronk. Nu zet ik zelf stappen om het dorp te verkennen en foto's maken. Een jongen van een jaar of 11 volgt me en blijkt wat Engels te kunnen. Super want zo kan ik communiceren. Hij wandelt met me door het dorp en stelt me voor aan de mensen. Het hele dorp blijkt familie te zijn. Ze genieten weer als ik foto's van hen neem, ze bieden een stoel aan geven apennootjes stellen vragen en vinden het geweldig dat ik er ben. Ik mag van iedereen een foto nemen behalve van 1 meisje dat haar gezicht verbergt in een sjaal. Ik vraag de jongen waarom. Het blijkt zijn zus te zijn en ze heeft last van wat allergie in haar gezicht. Ze liep naar binnen toen ik foto's nam. Ik vroeg de jongen of ik naar haar mocht gaan en dit kon. Ik voelde hoe ze haar schaamde voor wie ze was en zo zich steeds achteruit zette. Ik vertelde haar dat het me niet uitmaakt hoe ze eruit ziet maar wel wie ze is en dat ik haar best een heel bijzondere iemand vond. Ze had inmiddels haar sjaal weg gedaan. Ze zat te strijken op de grond.. Ze werd blij van mijn woorden van en was instaat haar gezicht te laten zien wat mij heel blij maakte. Ik vertelde haar dat ik ondanks graag een foto van haar wou zodat ik me haar later kan herinneren. Ik zou een foto maken als ze aan het strijken was met haar gezicht naar beneden. Ze stemde toe. Ik liet haar voelen dat ik super blij was met de foto waarvan zij mocht zeggen of ik deze mocht houden wat zo was. Ik hoop dat ze zo kan voelen dat ze best bijzonder is en ze haar voor niets hoeft te verstoppen. Ondertussen terug naar Rattan en toch weer chai thee drinken. We kwamen hier niet onderuit. Dan opweg naar huis, het was inmiddels al goed koud geworden en ik had alleen mijn slippers aan. Onderweg voelde ik dat ik het laatste dorp leuker vond. Voor mij niet de betere buurt maar de plekken die nog vrij basic zijn. Terug thuis was manu weer lekker aan het koken op haar houtvuurtje. Ze kan echt toveren. Je dient wel geduld te hebben omdat het lang duurt.  Rattan plaagt haar altijd door te zeggen dat je als Manu kookt, je eerst dood bent voor het eten klaar is. Het is echter altijd super lekker en die avond genieten we samen van het eten. Tijdens en na het eten wordt er nog veel gelachen vooral al ze mijn toilet ervaringen horen. Het wordt gieren van het lachen en van het een komt het andere grappige verhaal. Het is weer een super avond met veel vreugde en plezier. Vrouw des huizes wil dat ik 10 dagen blijf omdat ze zo gelukkig is. Daar ben ik blij om maar het is zeker wederzijds. Zij maken mij ook gelukkig. Ik kan alleen maar dankbaar zijn. 
Vanmorgen mocht ik een half uurtje langer slapen voor ik werd gewekt voor mijn toilet bezoek langs de weg. Daarna een gesprek met Rattan die zich nog steeds zorgen maakt of ik het wel naar mijn zin heb. Hij probeert dingen voor mij te zoeken maar twijfelt nog steeds of ik dit wil. Ik heb hem uitgelegd dat mijn project allang van start is gegaan, de dag dat ik in Delhi landde. Het gaat niet alleen om wat maar om hoe alles verloopt.  Ik voel hoe ik terecht kom in situaties waar ik wat luchtigheid,  ruimte, blijheid en positieve energie brengen. Alles wat ik nodig heb om er te zijn, om te leren en te ontdekken is gewoon aanwezig.  Dit stelt hem voorlopig gerust. Ik heb nog steeds vertrouwen,  het komt wel goed. 
Net passeert de mama van Manu. Ze komt van het bos 6 km verder op met hout op haar rug gebonden. Ongelooflijk.  Als ze dit op de grond gooit, probeer ik het op te tillen. Niet te doen. Ik krijg het met geen stokken van de grond en dit droeg ze voor 6km. Ik voel schaamte. Ik heb vanaf u geen enkele reden meer om te klagen. 



18januari: we zijn vanmiddag weer verder gegaan op weg naar de zoektocht van ons project. Het voelt al helemaal niet meer als alleen mijn project maar ook dat van Manu en Rattan. Zonder heb krijg ik hier niets in de wereld gezet. Het afscheid van zijn ouders en Manu (zij blijft nog even bij haar ouders zodat Rattan en ik kunnen zoeken naar mogelijkheden en eens we dit vinden laten we haar afkomen) was best moeilijk voor hen. We hadden vrij snel een heel fijne verbinding met elkaar wat voor veel vreugde bij iedereen had gezorgd. Ik voelde hoe in mij aanwezigheid ze zelf weer verbinding hebben kunnen maken met de vreugde van het leven wat hun weer wat energie heeft gebracht.  Zo fijn voor mij om te voelen en het geeft me tevens energie op mijn pad naar een project.  Het gaat niet echt om wat ik doe maar om hoe ik met mensen omga, alhoewel ik dit weet voel ik nu dat dit steeds duidelijker wordt in mijn voel wereld. 
Daar stonden moeder en dochter met betraande ogen afscheid te nemen. Ik voelde al dat we dit best niet te lang lieten duren. Ik verzekerde Manu dat ik haar snel weer zou zien. Onderweg merkte ik dat Rattan het ook heel moeilijk had met het afscheid. Ik benoemde wat ik zag en voelde en hij beaamde dit. Hij vindt het verschrikkelijk om zijn ouders en zus in deze omstandigheden achter te laten. Het is echter een chaos in zijn hoofd van tegenstrijdigheden, zo graag willen alles oplossen maar weten dat dit niet kan. Ieder heeft zijn eigen proces te gaan ook zijn familie. Hoe graag hij ook wil, hij kan niet het leven van zijn familie leiden. Mijn woorden geven hem wat rust maar de bezorgdheid blijft in zijn achterhoofd. Toch proberen we ons te focussen op de nieuwe dag. Rattan heeft voor mij deze keer een leuke uitstap voorzien. We gaan naar een tempel in de buurt van de grens met Nepal. Deze licht echt boven op een berg. De laatste 2,5 km dienen we al stappend te doen. Onderweg met de auto passeren we mooie plekjes in de natuur met als hoogtepunt het zicht op de rivier vanop een redelijke hoogte. Ik heb er een prachtige panorama foto  kunnen nemen. Eens de auto geparkeerd was het nog een eindje naar boven stappen via heel wat trappen. Onderweg een zak met allerlei spulletjes gekocht om te offeren aan de goden als ik voor zegeningen vraag. Zo grappig voor ons westerlingen.  Er zat een kokosnoot in, een kammetje, soort snoepjes, slingers, vlaggen en nog wat spulletjes dat ik geen naam kan geven. Deze zak diende ik mee naar boven te dragen en in de tempel aan de priester te geven. Het was best al een vermoeiende trip van de auto tot aan de ingang van de tempel.  Daar diende ik alleen verder te stappen. Rattan mocht niet mee de tempel in omdat zijn grootvader een maand geleden overleden was.  Hun aandacht dient nu naar deze persoon te gaan als ze bij ben en niet naar de goden. Hoe jammer Rattan dit ook vond, hij zou dit altijd respecteren. Ik dus alleen voor het laatste stukje naar de tempel. Ik diende nog een serieuze klim te maken de berg op tot bij de priester met mijn offerande in mijn hand en wat geld. Ik kon onderweg genieten van een prachtig uitzicht.  Eens boven zat er een priester achter tralies.  Hij zat in een niet al te groot kamertje. Ik diende door de tralies mijn zak af te geven. Hij haalde er 1 van de 2 kokosnoten uit en nog wat prullaria. Ik diende mijn naam te zeggen, ik had dit begrepen aangezien ik dit in het Hindi versta. Hij deed een gebed met mijn naam, ik kreeg een rode stip op mijn voorhoofd nog wat korreltjes erop van weet ik wat. Hij zei weer iets maar dit verstond ik niet. Hij deed voor dat ik geld op de kokosnoot diende te leggen. Dat begreep ik dus wel. Daarna kreeg ik de zak weer terug met minder spullen, was ik gezegend en kon ik weer naar beneden wandelen.  Best een speciale ervaring. Ik dacht een grote tempel te zien maar dit was niet zo. Dus gezegend voor mijn reis ging ik weer naar beneden tot bij Rattan en dan samen 2 km weer naar beneden. Ik vertelde hem dat ik het toch wel raar vind dat je geld aan de goden moet geven. Dat geraakt daar toch nooit. Hij heeft toen uitgelegd dat dit geld gedoeld is voor de mensen die rond de tempel werken. Dat maakt het natuurlijk meer aanvaardbaarder.  Na een lekkere chai thee op weg naar een hotel voor de eerste keer. Nog een heel gesprek met Rattan rond de kijk van Indiërs.  Ik voel hoe ik hierdoor steeds meer verbondenheid met hem heb door het uitgebreide beeld dat ik van hem maar ook de Indiërs  krijg. Hij draagt tevens de wens in zich om verandering voor zij  volk te creëren alleen weet hij zelf niet goed hoe maar hoop ik dat het ons samen wel gaat lukken. 
19 januari: we zijn de dag weer gestart met een  nieuw gesprek. Rattan had het voorstel om zijn zus toch voor een deel van de dag in te schakelen om zo achterklap te voorkomen. Ik had hier het gevoel dat die achterklap toch wel heel wat teweeg  brengt.  Ongelooflijk hoeveel zorgen dit bij Rattan laat ontstaan waarbij ik aanvankelijk denk dat hij het gewoon dient los te laten. Ik merk echter dat hem dit niet lukt en vraag om meer uitleg. Als zijn zus bij mij is zou er minder kans zijn dat mensen zich vragen stellen rond zijn bedoelingen met mij. ,Na al zijn bezorgdheid te hebben aanhoord voel ik dat het inderdaad niet is het gewoon te negeren omdat dit niet helpt maar er voor te zorgen om de achterklap geen voeding te geven. Echt een moeilijk thema hier. Alhoewel me die achterklap echt niets kan schelen, word ik toch voor een stuk erin betrokken.  Ik moet goed in mezelf blijven om zelf geen energie te verliezen.  Maar ik voel de hele dag hoe Rattan hierdoor onder stress staat. Zijn goede naam is natuurlijk belangrijk voor zijn Job en jaloezie kan hier zoveel ambetantigheid laten ontstaan. We hebben ondertussen  besloten om Manu terug uit te halen en twee dorpjes te bezoeken. Rattan blijft zich opgejaagd gedragen waardoor ik stress ervaar. Als Manu in de auto stapt is er weer een discussie tussen hem en zijn zus. Nu grijp ik in en benoem dat hij  zijn stress op haar projecteert. Hij begrijpt dit en biedt onmiddelijk zijn excuses aan. Ik heb bij momenten echt met hem te doen. De bezoekjes aan de dorpen ervaar ik weer als bijzonder. Vriendelijke mensen, drinken van chai thee overal waar ik kom.
Daarna naar het hotel maar eerst iets eten want dit was geleden van s morgens  en het was inmiddels 6u. Tijdens het eten kunnen grappen waardoor er weer ontspanning ontstond. Best een dag met zoeken naar evenwicht maar het komt wel goed na weer een goed nachtje slapen. Tot morgen.

20 januari: hoe stressvol en moeilijk de dag gisteren was zoveel hebben we vandaag genoten. Vanmorgen was ik optijd wakker en wist ik niet welke richting ik nu uit moest. Ik was best no verward van de dag ervoor. Hoe en waar ga ik in Godsnaam met mijn project starten. Ik had het best benauwd met die gedachte.  Normaal kan ik voelen welke richting ik uit wil maar nu leek er geen duidelijkheid te komen. Ik voelde nog steeds geen rust in mezelf waardoor er twijfel ontstaat. Ik kon niets vinden om tot rust te komen en ging voor de afleiding maar op Facebook.  Ik deed deze open en de eerste tekst die ik las was meteen wat ik diende te lezen. Het leek of een engel met kwam vertellen hoe ik weer rust kon ervaren en de antwoorden kunnen onstaan. De tekst luidde als volgt:
Ik kon meteen voelen dat ik gewoon al mijn zorgen moet loslaten en relaxen omdat zo het antwoord komt. En ja, plots wist ik dat ik niets kan vinden als ik zoek omdat het alleen komt als je het laat ontstaan. Alleen als ik in een positieve energie ben kan ik weer contact maken met mijn vreugde wat me de weg wijst. Dus mijn besluit voor vandaag stond vast. Niets zoeken maar een dag organiseren met leuke dingen zodat we met ons drie weer vreugde kunnen voelen. Ik had een idee wat ik wou doen. Ondertussen was Manu ook wakker en namen we samen ontbijten op de kamer. Super gezellig met de nodige babbel. Even later arriveerde Rattan met super nieuws voor mij. Het plaatje van mij  project werd opeens helemaal duidelijk. Hij vertelde dat zijn vader (Rattan was weer naar zijn ouders gereden om er te overnachten terwijl Manu en ik in het hotel overnachten) dat zijn vader hem de vraag had gesteld waarom ik niet gewoon terug bij hen kwam wonen om vandaaruit naar de verschillende plaatsen te gaan en mij  project te doen. Hun buurt kan dit echt gebruiken. Hij zou dan een toilet voor me bouwen en zelfs een fatsoenlijke douche. Ik was zo ontroerd met dit voorstel. Ik werd er zo blij van dat ik kon huilen van geluk. Ik kon plots het hele project voelen. Ik was zo geraakt dat zijn vader voor mij een toilet wil bouwen. Dit kost natuurlijk teveel voor hen maar hier draag ik graag een steentje voor bij. Het kan nu misschien voor mij bedoeld zij  maar als ik weer naar huis ga hebben zij tenminste een toilet. Ik was zo blij dat zijn vader deze stap heeft gezet ook al was het omwille van mij. Zo verandert er ginder iets aan hun levensomstandigheden en zal hun toilet voor altijd verbonden zijn met mij. Klinkt raar maar voelt gewoon geweldig. Dat ik dit bij Het heb teweeggebracht maakt me super blij. Ik laat Rattan de tekst zien wat ik vanmorgen las op Facebook en ook hij herkende het direct. Dus vandaag heb ik besloten om samen er een leuke dag van te maken en ons hart te volgen en hier konden we alle drie ons in vinden. We gingen terug naar de mooie rivier op de foto hierboven om bij het water te zitten en daar te genieten. Het is trouwens de Ganges.  We waren allen drie heel blij met deze uitstap. Ginder wat foto's  getrokken, gelachen en plezier gemaakt maar ook een heel intens proces beleefd dat spontaan ontstond toen ik 7 stenen op elkaar begon te stappelen.  Bij ons zie je dit wel meer maar zij kennen het niet. Ik nam willekeurig stenen en stappelen deze op elkaar. Ondertussen kreeg ik aanwijzigingen van Rattan maar deze liet ik linkse liggen. Ik maakte mijn eigen toren. Rattan was gefascineerd en maakte ook een toren van 7 stenen. Hij dacht dat dit het dan was tot ik hem liet kijken naar mijn toren en de zijne en wat het verschil hierin was. Hij zag het verschil direct, ik had een toren met verschillende soorten stenen en met een hogere moeilijkheidsgraad om ze te stapelen maar ondanks bleven ze mooi op elkaar  liggen. Hij had een veilige toren met platte stenen en weinig beweging. Ik vertelde hoe de stenen ons vertellen hoe we zelf in het leven staan. Hoe hij zijn toren heeft gemaakt zegt iets over hem zelf en hoe ik mij een heb gemaakt over mij. Rattan was helemaal gefascineerd.  Hij is helemaal in zijn proces gegaan naar zij  eigen voelwereld en maakte nog 2 torens waarin hij helemaal contact maakte met zijn gevoelens en niet met zijn denken. Geweldige ervaring voor hem maar ook voor mij om hem op deze manier aar hetzelfde te laten kijken en zichzelf te ontvouwen ontdekken. Hetzelfde deden we voor Manu. Het was een super namiddag voor ons allemaal. Het had voor veel inzichten gezorgd en voor veel vreugde,  net wat we wouden voelen. Zo zie je als je je hart volgt, op je pad komt wat je echt nodig hebt. Wat een dag. Nog afgesloten met eens dans van Manu voor ons waarin ze sinds haar kindertijd eindelijk terug haar vreugde vindt en kan laten zien. Rattan helemaal ontroerd om zijn zus weer zo blij te zien. Een dag om nooit meer te vergeten. 

22 januari: gisteren is Manu met de jeep weer naar huis gegaan en Rattan en ik naar de bergen getrokken om eventueel nog wat te bezoeken maar ook om langst de autoriteiten te gaan om ervoor te zorgen dat ik zonder problemen voor een tijd in zij dorp kan verblijven. Ik wist niet dat India ook zoveel controle uitoefende.  Voor Manu was het niet fijn om terug naar huis te gaan. Ze doet dit wel omdat ze weet dat haar aanwezigheid nu even voor Rattan voor extra zorgen zorgt. Hij dient dan zowel aan mijn welzijn als aan dit van haar te denken.  Ook ik kan Rattan begrijpen. Dus nemen we afscheid van haar en gaat ze terug naar huis. Ik had de avond ervoor een super gesprek met haar. We hebben zeker 3 uren zitten praten. Ze is nog zo jong, maar 21 jaar en ze draagt echt veel wijsheid in haar. Ze kan dit voorlopig alleen tonen aan mensen die ze vertrouwt.  Ze kan me zo raken die kleine meid, ik hou van haar als een dochter. Het lijkt zelfs of ze dit altijd is geweest. Zijn voelt dit voor mij als een moeder. Heel bijzonder is dit. 
We wuiven naar haar en vertrekken. Ik voel weer aan Rattan hoe moeilijk hij dit vindt. Hij was weer zo gestrest dat hij vergat te vragen of ze voldoende geld had. Even naar haar bellen en gelukkig had ze geld. Dan opweg naar de bergen en weer weet ik niet echt wat ik er ga doen. We rijden steeds meer in de natuur wat me best blij maakt. Rattan krijgt nog wat telefoontjes onderweg waar hij telkens weer een oplossing moet zoeken. Er wordt vaak langs alle kanten beroep op hem gedaan, je zou voor minder gestrest zijn. Ik probeer de sfeer luchtig te houden en trek regelmatig foto's van super mooie uitzichten. Ik vertel Rattan hoe ik naar moeder aarde kijkt, een wezen dat met liefde ons voedt met alles wat ze creëert, hoe belangrijk ik het vind dat er goed voor haar gezorgd wordt. Hij begrijpt mijn visie en vertelt dat hij hetzelfde voelt maar dit vanuit een andere context bekijkt namelijk deze vanuit de Goden Brahma, Vishnu, Shiva.  Hij vertelt het hele goden verhaal van hoe zij naar alles symbolisch kijken maar als je echt goed luistert is het eigenlijk net hetzelfde als dat ik dit zie en voel vanuit mij  standpunt. Echt leuk om dit nu te weten. Ondertussen zijn we, na toch wel enkele uren te hebben gereden in de stad in de bergen beland. Hij was erg 20 jaar eerder ook geweest en verschoot van de groei van dit dorp. Het was geen dorpje meer maar een echte stad. Hier zijn we naar de autoriteiten gegaan om mijn verblijf in orde te brengen. Opnieuw voel ik Rattan zijn bezorgdheid om alles tot in de punten in orde te brengen. Het gesprek verliep goed, hij kreeg de nodige tips om in orde te brengen zodat hij zich geen zorgen hoeft te maken. De man van de autoriteiten vertelt me in gebroken Engels dat ik in het dorp mag blijven en ik echt wel een goede gids heb. Dat kan ik alleen maar bevestigen. Dan naar een plek gereden die wat hoger ligt om te kijken naar een super uitzicht om in de verte de Mont Everest tezien.  We hebben heel wat moeten klimmen met de wagen. Onderweg werd ik echt moe. Het was weer een tijdje geleden dat we gegeten hadden en Dat was wellicht de reden maar toen we op het einde van de weg kwamen was er een klein hutje waar een man eten verkocht. Heel simpel maar God oh zo lekker. Ik heb samen met Rattan zo van dat eten genoten. Je leert op die manier voedsel echt te appreciëren.  Van het begin tot het einde is dat genieten. Dan terug een andere weg volgen want we hadden blijkbaar een afslag naar het mooie uitzicht gemist. Onderweg nog een vos gezien en daarna een ongelooflijk mooi uitzicht en zelfs wat sneeuw. Weer een niet toeristische plek gezien wat echt de moeite is. Ik heb geluk met een gids als Rattan. Hij weet me ook te verwennen met bijzonder dingen. Ik ben alleen maar dankbaar. Dan weer naar het hotel waar het echt koud is. Ik denk dat het amper 5 graden in mij  kamer is. Ik bestel een heater voor 200 rupies,  een paar euro's  echt niet de moeite.  Niet dat het veel verschil maakte maar ik was er toch ontzettend blij mee. Ik leer echt eenvoudige dingen appreciëren. Ik heb tevens de luxe om een douche te nemen met echt heet water, wel een ijskoude badkamer maar omwille van het hete water neem ik dit er graag bij. Weer genieten van een hete douche. Nog nooit had ik de ervaring dat het zo fijn kan zijn warm water te voelen dat je er intens gelukkig van wordt. Na de douche het bed in om warm te blijven samen met een boek en ook hier kan ik van genieten. 's morgens weer ontbijt samen met Rattan en praten over hoe het verder gaat maar ook heel wat informatie rond Indische waarden en normen. Voor mij best belangrijke informatie.   We wisselen beide ideeën uit rond hoe het verder moet maar geraken moeilijk tot de clou tot ik Rattan vraag om echt vanuit zijn hart te praten en niet vanuit wat moet. Hij vertelt me zijn droom om iets in zijn dorp te bouwen en verwezenlijken. Om het verhaal kort te maken, ik merk dat we dezelfde droom hebben. Weer word ik super gelukkig omdat ik in zijn droom de mijne herken wat mij weer kracht geeft om ervoor te gaan. We beslissen om weer naar zijn geboortedorp te gaan omdat zijn vader ook hulp nodig heeft om een toilet te bouwen. Eerst dachten we naar Nepal te gaan om nog wat te bezoeken en daar de cultuur te voelen maar ik voel,dat ik echt wil starten. Het bouwen van het toilet, hoe raar ook voelt als een echte eerste stap voor zowel Rattan als ikzelf. Hij kan zijn vader helpen en Manu en ik kunnen naar de dorpjes om daar te zoeken wat we kunnen bieden. Ik word gelukkig van dit idee en weet  dat ik dit dan dien te volgen. Ik ben een gelukkig en dankbaar mens. 


23 januari: ondertussen zijn er weer 2 dagen voorbij en ben ik terug in het geboortedorp van Rattan. Hier start ik definitief met werken, laat ons zeggen contact leggen met mensen die het echt niet gemakkelijk hebben. Ik was nog maar net terug en Ik werd al voorgesteld aan een jonge vrouw die het echt niet gemakkelijk heeft. Ze is jong weduwe en dient in haar eentje haar 2 kinderen groot te brengen. Daarnaast zit ze in een kastensysteem waar ze echt niet zomaar kan doen wat ze wil. Ze wordt erg gecontroleerd door haar schoonbroers. Ik mag bijvoorbeeld niet in haar huis komen. Dit is niet toegelaten.  Ze mag gelukkig wel naar hier komen om met mij te praten. Ik vertel haar dat ik heel graag haar beter wil leren kennen, dat ze me alles mag vertellen en dat ik dit zeker niet zal doorvertellen.  Ze knikt vriendelijk en is weer weg. Ondertussen wordt mijn valies weer naar binnen gebracht en zie ik dat mijn bed weer mooi is opgemaakt. Het maakt me echt gelukkig, zoveel zorg die ik mag ervaren. Ik knuffel weer iedereen omdat ik zo blij ben hen weer te zien. De gevoelens zijn wederzijds. Ik ben echt blij er weer te zijn.
Eergisteren ben ik met Rattan nog naar een tempel in de bergen geweest met weer een mooi uitzicht. Ik heb er in mijn eentje een tijdje zitten mediteren en kon voelen hoe iedereen die op mijn pad komt een spiegel is van een stukje in mezelf.  Ik merk zoveel herkenning door de anderen in  mezelf. Zo zie ik dat we niet losstaan van elkaar maar met elkaar verbonden zijn. Ieder is een stukje van het grote geheel waar we uit bestaan. Samen vormen we de totale energie waar we werkelijk uit bestaan. Via de ander kan je alle stukjes van jezelf leren kennen waardoor je steeds meer jezelf leert kennen. Een intens gevoel dat me warm maakt vanbinnen. 
Vandaag had ik een gesprek met een neef van Rattan die in Nepal woont. Hij wil me graag leren kennen om samen te kijken wat ik voor zijn dorp zou kunnen betekenen.  We hebben een tijdje met elkaar gepraat. Hij vertelt over de starheid van zijn dorp maar ook zijn ouders. Hij wilgraag zijn eigen weg gaan en een Job buiten het dorp zoeken, zelfs in een ander land. Zijn ouders willen echter dat hij een kippenboer wordt. Ik luister naar zijn verhaal en voel hoe ook hij gevangen zit in een vastgeroest systeem.  Ik probeer hem wat te vertellen hoe ik naar dit alles kijk. Hij luistert geïnteresseerd en stelt al snel de vraag wanneer ik naar zijn dorp kom. Ik weet dat de cultuur van Nepal nog vaster zit dan in India en geef daarom aan dat ik eerst in India wens te starten om daar mijn weg te zoeken. Als me dit lukt zet ik eventueel de stap naar Nepal. Zijn neef geeft aan dat ik zeer welkom ben en dat hij me graag wil ondersteunen.  Hier ben ik dankbaar om en laat dit merken in een warme omhelzing. Ik merk dat dit hier toch erg gewaardeerd wordt en de ander echt een goed gevoel geeft. Iets heel simpels waar je niets voor moet leren maar wat zoveel kan betekenen. 
Opweg naar het dorp gaat er vanalles door me heen. Ga ik dit kunnen, gaan mensen me vertrouwen,  kan ik de mensen vertrouwen, kan ik echt iets betekenen,....Ik word er echt moe van. Gelukkig kan ik dit met Rattan delen en is hij in staat om mij weer in mezelf te laten geloven. Dus loslaten al die vragen en mijn focus positief richten met het vertrouwen dat het wel duidelijk wordt. 





25 januari: ik ben ondertussen weer 2 dagen in het dorp.  Gisteren zijn we naar het politiebureau geweest om mij te registreren zodat ze op de hoogte zijn van mijn verblijf in het dorp. Rattan vond dit heel belangrijk omdat hij zich hierdoor beter ingedijkt voelt. Als er mij iets overkomt of als ik klachten heb kan ik bij hen terecht. Andersom werkt het ook, als er klachten zijn over mij kunnen ze ook naar het politiebureau gaan om dit aan te klagen. Ik heb niet direct het gevoel dat dit nodig zal zijn maar kan wel verstaan dat deze registratie Rattan een geruster gevoel geeft. Ik werd ontvangen door 2 vriendelijke mannen die alles in orde brachten. Terug thuis was er een jonge vrouw die graag wou praten. Ze had het niet gemakkelijk met haar soms dronken man en met haar zoon die niet naar school wou. Hoe erg ze ook haar best deed, ze had het gevoel dat er niet naar haar geluisterd werd. In deze cultuur heeft de vrouw een heel andere plaats dan bij ons. Zij nemen zoveel zorg op voor iedereen rond hen en zo weinig tot geen zorgen voor zichzelf. Op die manier is het echt moeilijk om als vrouw gelukkig te zijn. Ik merk dat ze ook niet zien dat ze hun eigen leven in handen kunnen nemen door grenzen te stellen en dat te doen wat hun vreugde geeft. Er zal nog heel wat tijd nodig zijn om hier verandering in te brengen. Elke ministap die ik voor hen kan creëren, maakt me al blij, al is het de knuffel die ik hun geef waardoor ze even voelen dat ze gewaardeerd worden.
's avonds had ik een gesprek met de vader van Rattan. Hij had de foto's van mijn eigen huis gezien.  Hij en heel wat mensen hier kunnen niet begrijpen dat ik met zoveel vreugde in een huis verblijf zonder elektriciteit,  badkamer en toilet terwijl ik alle luxe thuis heb. Ze weten niet hoe rijk ik me hier voel als mens. Ik geniet zo veel van de warmte van de familie van Rattan. Ik weet zoveel meer te waarderen dan thuis met alle luxe. Ik wens iedere mens de kans om dit te mogen ervaren. Ik ben in twee weken al een ander mens.
Daarnaast moest ik ook op gesprek met de vader. Ik mocht de afwas niet doen, niet helpen met koken, niet borstelen van het huis,... kort gezegt me alleen als gast gedragen. Ik vertelde hem dat ik alle respect voor hem heb maar dit gewoon graag wil doen. Het voelt niet goed als ik niets terug mag doen aangezien ik eten krijg en onderdak. Hij houdt toch vol tot ik het voorbeeld geef over hoe hij zich zou voelen als hij bij mij op bezoek zou zijn, ik alles voor hem doe, eten geef, hij in mijn huis mag verblijven en alles mag benutten maar hij niets terug mag doen. Toen werd het even stil. Dat zou hij niet fijn vinden.  Ik dus ook niet en bij deze mag ik meehelpen. Ik ben niet meer dan hen en voel me ook niet meer. Ik gelukkig, ik mag iets terug doen.  Bij het avondeten waren we maar met 4 in de plaats 7. Moeder, zoon en de zoon van de oudere zus van Rattan die ook in het gezin verblijft, zijn naar een bruiloft in de buurt. Toch is het weer gezellig. Manu heeft henna gekocht en na het eten heeft ze iets moois op mijn linker gezet. Voor het slapen naar buiten met Manu om naar het toilet te gaan. Het was volle maan dus hadden we geen pillicht nodig. Ik hou van volle maan zeker als ze zo mooi zichtbaar is als die avond. Terwijl we naar het huis gingen omhelsde ik Manu omdat ik zo blij was en zei haar dat we zouden dansen in de maan. Ik wou uiting geven aan de vreugde die ik in mij voelde. Niet dus. Manu wou niet en ik kreeg van Rattan direct te horen dit niet te doen uit respect voor de mensen in het dorp die aan het vieren waren en die hoger stonden dan wij. Het kon niet omwille van het systeem. Ik was echt geshockeerd. Het raakte me tot diep in mijn ziel. Mijn vreugde werd in 2 seconde herleid tot intense pijn en verdriet. Zoveel pijn en verdriet omdat omwille van een systeem geen vreugde mag geuit worden. Ik voelde wat dit voor al de vrouwen hier betekende. Ze kunnen/mogen niet vrij zijn. Ik voel hun onderdrukking en heb echt moeite om niet te wenen.  Rattan merkt dit en probeert het nog eens uit te leggen maar de pijn  in mij is te groot. Ik kan niet anders dan hieraan toegeven. Ik heb tijd nodig om dit te aanvaarden en een plek te geven maar weet Dat dit me wel zal lukken. Ik vertel dit aan Rattan. Gelukkig geeft hij mij de tijd om even buiten alleen te zijn bij volle maan en daarna te gaan slapen. Uiteindelijk kan ik het omkeren en voel ik extra kracht in mij. Ik ga uit de pijn en kies voor de kracht om alles wat in mijn mogelijkheden ligt om weer wat vrijheid en vreugde voor de vrouwen te creëren,  te benutten. Het sterkt me en geeft mij moed om voor mijn project te gaan, mensen in hun eigen kracht brengen.
In de ochtend word ik weer gewekt om 6u, tijd om naar het toilet te gaan. Ik raak dit gewoon. Ik ben weer vrolijk en kijk uit naar de nieuwe dag. Vandaag wordt er gestart met het toilet. Ben zo blij dat deze er komt, niet alleen voor mij maar vooral voor het gezin. Er zijn heel wat gesprekken aan vooraf gegaan maar het besluit en de uitvoering staat vast. Rattan heeft een groot gat in de grond gemaakt met een soort houweel.  Echt zwaar werk aangezien de grond erg hard is. Toch hebben we ondertussen heel wat plezier gemaakt. Eerste stadium van dit project is klaar. 
Namiddag nog wat mensen in de buurt gaan bezoeken en ook wat mensen met vragen op bezoek gekregen. Het lijkt te lopen. Stilaan lijken mensen me te vinden.  Ik laat het gebeuren en ben er blij mee. Ik kijk uit naar wat er verder komt.
27 januari: Gisteren morgend had ik een gesprek met de vader van Rattan.  We waren over allerlei onderwerpen aan het praten tot ik vroeg hoe hij dacht over dood en leven na de dood. Hier kreeg ik een heel verhaal met heel wat wijsheid. Hij vertelde dat je het leven nu dient te beleven omdat je in het leven nu iets kan betekenen voor je kinderen en kleinkinderen.  Hij probeert een zo goed mogelijk mens te zijn zodat hij geen karma achterlaat voor zijn kinderen en kleinkinderen.  Zo stelt hij respect als een heel belangrijke kwaliteit en manier van leven. Hij wenst geen haat, boosheid of wat voor negatieve energie achter te laten. Hij heeft in zijn leven geleerd dat alleen respect werkt en doet dit alle eer aan. Hij is inderdaad ook een heel integer en respectvol mens.  Hij doet me erg aan mijn vader denken  omdat hij ook deze kwaliteiten in zich draagt. Hij voelt als mijn eigen vader waarvoor ik zelf heel veel respect en bewondering heb en als ik hem dit vertelde zie ik dat hem dit raakt. Hij bedankt me wat ik met veel liefde aanvaard, hij is dit meer dan waard. Ieder mens zou van hem kunnen leren wat respect en vriendelijkheid inhoud. 
Hij denkt dat hij me zo weinig kan bieden maar het tegendeel is waar. Ik voel me zo rijk om hier te mogen zijn omringt door zo respectvolle vriendelijke mensen. Hij dankt de Goden omdat ik in zijn huis ben wat hun veel vreugde en liefde brengt omdat we veel lachen, ik veel knuffel, er door mij veel mensen langst komen die voorheen hen niet bekeken omdat ze tot een lagere kast behoren. Ik ben ontzettend blij dat door mijn aanwezigheid ze meer als mens worden gewaardeerd en gerespecteerd zelfs door de hogere kast hier. De hogere kast kijkt eer op hen omdat ze eenvoudig leven en weinig geld hebben. Zij kijken naar de bezittingen en niet naar de mens. Afschuwelijk om te horen hoe ze hen soms behandelen. Sinds mijn komst is hier verandering in gekomen. Hoe kan het zijn dat  een vreemde, in hun ogen rijke vrouw, kiest om bij hen te wonen en ook nog laat zien dat ze heel gelukkig is in dat huis. Het aanzien van dit gezin is gestegen omdat ik hen respecteer en laat zien dat ik hen als mens waardeer. Heel wat mensen komen over de vloer wat vroeger niet was. Ik ben hier ontzettend dankbaar om dat ik dit door mijn aanwezigheid heb kunnen creëren.  
Ik ga ook bij iedereen die me uitnodigt op bezoek, of het hogere kast is of niet, ik maak geen verschil en ben voor iedereen vriendelijk en begroet hen allen met een knuffel en een kus. Ik zie en merk ook dat dit iets met hen doet. Er zijn mensen die het huis passeren en die ik ook vriendelijk begroet met namaste maar die gewoon recht voor hen uitkijken. Is hun eigen keuze, dit raakt me echt niet, zegt meer over hen dan mij. 
Tijdens de bezoeken aan de huizen in de buurt neem ik Manu mee. Zij vertaalt voor mij en doet dit best goed. Op een gegeven moment komt er een vrouw uit een ander huis in het huis waar ik en Manu op bezoek zijn. Ze geeft aan dat ze me graag wou ontmoeten maar dit niet kon in het huis van Manu. Ik begroet haar even vriendelijk als al de anderen. Ik laat de foto's van mijn kinderen, kleinkinderen en man zien. Vooral de foto van Peter is belangrijk omdat ze dan zien dat ik gehuwd ben en ze zo geen voeding meer hebben voor hun achterklap. Als ik de geruchten hier zou moeten geloven ben ik bijna de vrouw van Rattan. Hier moeten wij binnen het gezin vaak om lachen.  Lachen met achterklap maakt alles licht en doet zorgen verdwijnen. 
Manu vertelt me later dat de vrouw die me niet kan bezoeken in hun huis iemand van een hogere kast is. Zij kijkt normaal ook altijd op hen neer en zegt niets. Nu dient ze met Manu te spreken als ze iets aan mij wil vragen. Willen of niet, ze dient op dat moment Manu respectvol te benaderen omdat ik bij haar ben. Geeft mij een goed gevoel dat ze dit nu moet doen maar ik leg ook uit aan Manu dat we ondanks haar gedrag respectvol blijven omdat we anders hetzelfde doen als hen. Wij gaan onszelf niet verlagen door mensen te negeren of onvriendelijk te zijn. Manu begrijp dit direct, een wijze meid die dappere Manu. Hier noem ik haar mijn dochter en zij mij haar moeder. Hier kunnen we  echt van genieten. 
Die avond vertelt ze me nog verhalen over mensen met twee gezichten, heel vriendelijk als ze hier op bezoek komen en hen zelfs in hun huis uitnodigen maar eens ze bij hen op bezoek zij  dienen ze apart te gaan zitten als er volk van een hogere kast binnen komt. Zo vernederend, je houdt het niet voor mogelijk. Het doet haar goed om mij haar verhalen te vertellen maar op een gegeven moment moet ik haar echt vragen om te stoppen omdat ik voel dat ik zelf vol en leeg geraak van die verhalen. Ik word er moe van en krijg hoofdpijn.  Uit ervaring weet ik dat ik dan meer dan genoeg heb en het tijd is om rust aan mezelf te schenken. Ik voel dat ik dit tijdens de bezoeken ook goed in de gaten dien te houden om zo niet helemaal leeg te geraken. Ik probeer mij  limiet te voelen en dit goed aan te geven, ook al wensen mensen dat ik langer blijf, ik ga naar huis. Eens terug thuis voel ik de fijne energie van dit huis, zo anders dan al de andere huizen en ik  word weer gelukkig. Echt, er is geen 1 huis in deze buurt dat aan dit eenvoudig gezellige huis kan tippen. Hier heerst orde, eenvoudig,  warmte, vriendelijkheid, respect en dit hele huis straalt dit uit. Ik dank mijn God dat ik hier terecht ben gekomen. In een andere huis hier zou het voor mij veel moeilijker geweest zijn maar gelukkig is dit niet het geval. 
Ja en ondertussen heb ik al enkele malen mij  was met de hand gedaan waarbij ik enorm verschoten ben dat dit zo vuil was, op het eerste zicht niet te zien. Ik weet nu dat dit van de keuken komt waar ik soms uren vertoef tijdens het koken. Het kan me echt iets schelen dat het zo vuil wordt. Gewoon wassen en in de zon hangen en het is weer proper. Ik draag enkel Indische kleren omdat ik op deze manier ook een van hen ben wat makkelijker is om contact te leggen. Het eten van Manu is heerlijk en hier geniet ik elke keer van.  Mijn darmen doen het gelukkig nog steeds goed. Ik eet heel gezond, enkel pure producten zoals groenten, granen en rijst, Dikke mensen zie je hier niet en dit is vooral te wijten aan hun manier van eten. Mijn toilet is nog in aanbouw dus nog steeds om 6u op en als ik overdag moet, het veld in en hopen dat er niemand komt. Echt een zicht hoor, aangezien ik groot ben kom ik nog steeds met mijn hoofd boven het graan uit als ik neer hurk. Als ik er aan denken is het echt lachen. Vandaag wordt er een muurtje in de put gebouwd, een soort sepische put. Ze maken dan ook nog een hutje voor het toilet, het komt wel in orde, daar heb ik vertrouwen in. Zo nu me wassen in mijn kleine douche met een emmer lauw water en een frisse ochtend maar ik geef er niet om. Ik voel mezelf zo fris als ik me op deze manier  gewassen heb. 
29 januari : de wereld hier is schijnbaar zo verschillend van onze wereld. Ik leef hier veel intenser omdat ik uit mijn eigen dagelijkse patronen van België gestapt ben en dus hier helemaal geen verbinding meer mee heb. Geen houvast aan gekende structuren. In eerste instantie geeft dit een enorme vrijheid maar anderzijds ook een vorm van verloren zijn en zoeken omdat ik geen houvast meer heb. Ik dien nu echt in mezelf te gaan zoeken hoe ik mijn tijd indeel, wat ik ermee gaan doen en wat ik graag in de wereld wil zetten. Anderzijds voel ik ook dat ik verbonden ben met een grotere kracht die me laat zien waar ik moet zijn. Het is niet altijd gemakkelijk om me met die kracht te verbinden en erop te vertrouwen dat ik ga voelen en weten wat ik hier dien te verwezenlijken. Soms is het me duidelijk en soms weet ik het niet en moet ik in de overgave gaan van wat er is. 'Niet weten, maar toch de liefde voor mezelf blijven voelen om niet te belanden in negatief denken, twijfel, onzekerheid, niet goed genoeg zijn en noem maar op. Wij mensen kunnen soms experts zijn in het afbreken van onszelf. Ik weet maar kan niet altijd voelen dat God ons geschapen heeft als beeld van hemzelf, dus als wezens die allemaal gelijk zijn en allemaal even mooi. Diep in mijn hart voel ik dit dat we allemaal gelijk zijn en dan word ik blij en verdrietig gelijk. Blij omdat ik dit kan voelen en het betekent dat we ons voor niets hoeven te bewijzen. Verdrietig omdat dit in de buitenwereld zo weinig zichtbaar is. 
Zeker hier in India met haar kastensysteem.  Dit voelen aan mijn binnenkant inspireert me ontzettend om dit ook aan de buitenkant te verwezenlijken maar hoe doe ik dit best. Voor mij is het alvast duidelijk dat ik iedereen hier op een gelijke manier ga benaderen, hogere of lagere kast, voor mij is er geen verschil. Ik heb me ook voor genomen om in mijn bezoeken de mensen duidelijk te maken dat ik het kastensysteem erg moeilijk vind omdat voor mij iedereen gelijk is. Dus gisteren namiddag weer op pad geweest met Manu.  We lopen op straat en gaan de huizen binnen waarvan de mensen ons uitnodigen. Ik moet zeggen dat dit heel gemakkelijk gaat. Iedereen wenst dat ik op bezoek kom. We komen zo terecht bij zowel hogere als lagere kast. Ik ben naar iedereen toe even vriendelijk en geef elke vrouw een knuffel en kus. Mannen geef ik een hand aangezien ik al gemerkt heb dat ze dit als heel ongewoon ervaren. Van vrouwen merk ik dat ze het heel leuk vinden. We kwamen gisteren als eerst terecht in een gezin dat voorlopig erg klein woont maar die naast de kleine woning een vrij grote woning aan het bouwen zijn. Ze hopen binnen enkele maanden in hun nieuwe huis te kunnen wonen. De grootouders wonen in dat huis samen met hun zonen, schoondochter en kleinkinderen.  Het is hier zo dat vrouwen als ze trouwen in het huis van hun schoonouders gaan wonen en daar meehelpen. De zonen kunnen dus thuis blijven wonen. Heel anders dan bij ons maar hier heel gewoon. Ik moest eerst over de urine van de koeien en buffels stappen voor ik aan het kleine huis was. Ik kreeg direct een stoel aangeboden met het uitzicht op de stal. Een buffel keek haast in mijn ogen. Ik zat er maar een kleine 2 eter vandaan. De grootmoeder was de koe en daarna buffel aan het melken met haar handen. Het bed om te slapen stond op geen meter van mijn linkerkant. Niet voor te stellen voor ons Europese mensen. De schoondochter des huizes was een lieve vrouw die graag haar huidige en nieuwe huis aan me toonde. De grootmoeder zet voor mij een kopje kruidenthee met melk van de koe. Ik merk dat ik echt het niet hygiënisch van me af dien te zetten en me te focussen op de mensen zelf. Alleen dan kan ik ondanks toch genieten van de thee en zien dat de mensen lieve vriendelijke mensen zijn die graag gastvrij zijn. Ze verschillen hierin niet van mij maar je kan dit alleen voelen als je de focus legt op de mensen zelf. Geen oordeel uiten maar de situatie accepteren en je openstellen. De schoondochter vertelde dat ze al bij mij huis was geweest maar ik was er niet. Ze had Rattan, die er wel was, voorgesteld om mij een bed te geven in haar nieuwe huis. Ik geef toch de voorkeur om in mijn liefdevolle huisje te verblijven. Tijdens mijn bezoek deed ze het voorstel om haar toilet te gebruiken indien ik dit wou. Super lief maar niet echt nodig. Ik ga voorlopig wel in het veld en binnenkort is mijn toilet klaar. Daarna bezochten we de buren, duidelijk mensen van de hogere kast. Ze bieden me een stoel aan, ik geef aan dat ik enkel ga zitten als ze zelf ook gaan zitten. Al snel zitten we allemaal en worden er allerlei vragen aan mij gesteld. Manu heeft haar werk om te vertalen tot ik ontdek dat de schoondochter ook Engels spreekt. Dan start er een communicatie tussen haar en mij. Ik vertel haar hoe het leven in België is maar ook hoe ik het leven hier ervaar, de mooie dingen maar ook de moeilijkheden die ik ervaar omwille van hun kastensysteem.  Voor mij is iedereen gelijk, de buitenkant kan verschillend zijn maar mijn hart klopt op dezelfde manier. Ik ben een vrouw net als al de anderen, niet meer en niet minder. Voor mij is gelijkwaardigheid erg belangrijk. Zij beaamde dat ze hetzelfde wenst. Ik geef aan dat ik dit waardeer. Twee minuten later passeert de moeder van Manu die naar ons toekomt. Er wordt haar een stoel aangeboden maar ze weigert. Mensen stellen haar wat vragen die ik niet versta. De schoondochter met wie ik in gesprek was vertelt me dat de vrouw die net kwam (moeder van Manu) een Nepalese is. In haar toon hoor ik toch wat afstandelijkheid over haar. Het raakte me omdat haar woorden van daarnet dan niets betekenen. Ze wil gelijkwaardigheid maar ze spreekt nog in afstandelijkheid. Haar woorden zijn geen daden. Ik kon het niet laten, stond op en gaf de moeder van Manu een super dikke knuffel en kus en vertel hoe graag ik haar zie en hoe goed ze voor me zorgt. De mensen waren versteld dat ik bij haar verblijf, in hun ogen lagere kast. Hopelijk kijken ze nu anders naar haar. Als ik vertrek geef ik aan dat ze me altijd in het huis van de familie van Rattan mogen bezoeken. Ze geven aan dat ze dit gaan doen, ik ben benieuwd.  
Mijn toilet is weer goed gevorderd. Nog een aantal dagen en ik heb een troon om op te zitten. 



26 opmerkingen:

  1. Dag Lucia,
    prachtig dat je deze reis onderneemt, een echte uitdaging die je ongetwijfeld zal veranderen! Het spreekt tegelijk een hoekje in mezelf aan, dus ik ben echt wel benieuwd naar wat je allemaal gaat tegenkomen onderweg en 'op de weg'.
    Ik wens je alvast veel mooie ervaringen en kijk al uit naar je volgend bericht!
    Valentijn

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dankjewel lieve Ulla. Door jou vriendschap en lessen die jij me leerde, heb ik de kracht gevonden om voor deze reis te gaan. Ik deel graag mijn ervaringen zodat iedereen wie wil, iets kan meepakken. Super dat ik deze kans krijg. En Valentijn, ooit komt dit ook op jou pad. Dikke knuffel vanuit Delhi.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Amai... mooie voelervaringen Lucia! Je lijkt je daar al echt op je gemak :-) Groetjes, Germaine

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dankjewel Germaine. Leuk om je reactie te lezen. Dikke knuffel Lucia

    BeantwoordenVerwijderen
  5. dag Lucia, je avontuur en hoe je erover schrijft ontroert me telkens weer... dank je wel dat je dit deelt op deze mooie en zeer authentieke manier ! Ik wens je een prachtige tijd daar en mooie ont-wikkelingen ! met een hartegroetje, Vera

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dankjewel. Ik ben blij met je lieve woorden. Het geeft me zeker moed om verder te doen. Warme groet Lucia

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Beste Lucia, mooi om je getuigenissen van je avonturen te kunnen volgen! Geniet er nog van. Groetjes van onze Koen, Meke en mezelf.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn dat jullie me volgen. Het is de plek waar ik voorlopig dien te zijn. Bedankt groetjes Lucia

      Verwijderen
  8. Beste Lucia, mooi om je getuigenissen van je avonturen te kunnen volgen! Geniet er nog van. Groetjes van onze Koen, Meke en mezelf.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hey Lucia ik volg uw blog met grote belangstelling,hoop dat alles blijft goed gaan,aan Rattan zul je ,en daar ben ik zeker van een grote hulp hebben,goede keuze gemaakt dus,doe Rattan de groeten.
    Groetjes Koen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dag Koen. Fijn dat jij me volgt. Jij zal wel een idee van de sfeer kunnen vormen als je pas in India bent geweest. Je krijgt de groeten terug van Rattan.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Héérlijk leesvoer!
    Dank om verder te delen,
    inspirerend
    Veerle

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Hallo Lucia, wat een avontuur! Fijn om alles zo te kunnen lezen; een hele ontdekking. Geniet nog van je reis en ik kijk uit naar je verhalen! Grtjs, Kathleen. Hieronder volgt een berichtje van Meryem:
    Voor lieve Lucia, lieve vriendin,spijtig dat ik moet wachten om jou te zien. Mama is thuis en ik moet werken. Dit weekend slaap ik thuis. Ik heb mooie foto's gezien van jou. Het is nog lang wachten vooraleer je terug komt. Groetjes,Meryem
    Ben blij

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Superdag jullie me volgen. Geeft me alleen meer moed om te schrijven. Dikke knuffel aan iedereen.

      Verwijderen
  13. Hoi Lucia, dat is niet het 'gewone" reisverhaal dat jij schrijft. Integendeel. Het is zeker de moeite om te blijven volgen. Groeten, Greet E.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Greet. Dankjewel ik probeer op die manier mensen te laten zien dat je ook op deze manier naar de wereld kan kijken wat ik als heel waardevol ervaar. Groetjes aan iedereen.

      Verwijderen
  14. Amai, wat een ontdekkingsreis! Geniet ervan!
    Marianne

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Fijn dat jij me ook volgt. Ik ontdek veel en geniet van wat er op mijn pad komt. Dikke knuffel Lucia en doe de groeten ginder.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Fijn dat jij me ook volgt. Ik ontdek veel en geniet van wat er op mijn pad komt. Dikke knuffel Lucia en doe de groeten ginder.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Dag Lucia, eindelijk kunnen we uw blog lezen. Wat een ervaringen heb je al mogen opdoen, prachtig gewoon. Dank je wel voor de mooie verhalen en leuke foto's! Groetjes van Kathleen en Celine.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Celine en Kathleen dat jullie me willen volgen. Als het jullie lukt om het aan meerdere bekend te maken, dan zou ik dit tenzeerste appreciëren. Lieve groetjes aan iedereen.

      Verwijderen
    2. Zijn we al mee bezig groetjes

      Verwijderen
  18. Lieve Lucia,

    Een paar dagen geleden op de radio hoorde ik over Moeder Teresa, hoe ze terechtkwam in India en hoe ze daar begonnen is. Ik luisterde met veel aandacht want ik zag jouw verhaal daarin, Lucia. Het gaat niet over de vorm maar over de Geest. Dat is wat jullie gelijk maakt.
    Herinner je je nog meditatie bij zonsondergang op die berg waarvan ik de naam niet meer weet? Je weet dat ik geen hoofd heb om namen te onthouden (We waren daar alleen en na een tijdje zagen we nog een jonge koppel in hun minibusje aan t koken).
    Dat was een ongelooflijke meditatie met een bijzondere vibratie waar het nieuwe bewustzijn zich opende. Hoe en wat wisten we toen nog niet maar we voelden dat er iets was gebeurd, iets was veranderd.
    Lucia! Datgene wat we toen gevoeld hebben, dat uit zich in wat je nu doet. Het was toen al aangekondigd. Dat nieuw bewustzijn dat we toen gevoeld hebben, brengt je niet alleen naar India maar ook hier bij ons. Degene die jouw verhaal lezen, ervaren ook dat bewustzijn. Door jouw schoonheid te tonen toon je de schoonheid van anderen die nog diep verborgen zit, maak je het zichtbaar voor hen. Je toont aan ons hoe we die schoonheid op een eenvoudige manier naar buiten mogen brengen. Je leert ons dat vallen niet erg is, omdat je er alleen maar van leert. Je doet dat met zoveel liefde en overgave.

    Lucia we willen met je mee!!! Je hebt ons al in jouw verhaal binnengehaald. Je hebt al in ons onze dromen aangewakkerd. Daarom zou ik iedereen die de blog van Lucia leest, aanmoedigen om te reageren met een eigen verhaal. Het is moment van delen en niet alleen van luisteren. Durf jouw eigen droom te vertellen en zijn in het verhaal van wie je in werkelijkheid bent. Zo gaan we samen met Lucia mee op reis. Doordat jij vertelt, verbinden we ons met de verhalen van die mensen daar. Misschien kunnen we van hieruit iets voor hen betekenen. Misschien zijn er nog meer families die geen toilet of een simpele douche hebben? Vertel zelf wat je wilt doen voor die mensen daar? Misschien hebben ze boeken nodig? Op zo manier kunnen we meedoen aan het project van Lucia. Zo kan het ook ons project worden. Het hoeft echt niet veel te zijn.

    Veel liefs, Ulla

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Dankjewel lieve Ulla. Jouw mooie woorden raken me tot tranen toe. Het zou inderdaad heel mooi zijn als mensen hun verhalen ook delen zodat het een groter gedragen geheel wordt. En ja wat extra steun vanuit België zou super mooi zijn aangezien hier nog heel wat mensen zijn die geen toilet hebben. Elke hulp, hoe klein ook is welkom. Ik was al gestart met dit idee en heb Peter gevraagd een rekening te openen voor dit project. Het zal wellicht de naam 'Purity for India' dragen. Zuiverheid op allerlei vlakken zowel buiten als binnenkant zodat de wereld een stukje mooier kan worden. Dus, oprechte dank Ulla en alvast ook aan de mensen die willen steunen. Als ik het nummer van de rekening heb maak ik het bekend. Lieve warme groeten aan iedereen.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Dag Lucia, Kathleen en ik wensen u van harte een heel gelukkige verjaardag toe. Groetjes!!

    BeantwoordenVerwijderen